Jan 20, 2017 Last Updated 1:10 PM, Jan 18, 2017
Ένα εξαιρετικό άρθρο βρήκαμε στην ιστοσελίδα enallaktikidrasi.com και αποφασίσαμε να το αναδημοσιεύσουμε… Ο Πέτρος Ν. με ειλικρίνεια στο λόγο του- που τόσο λείπει  από την εποχή μας- δηλώνει πίστη στην Ελλάδα. Διεκδικεί με όλες του τις δυνάμεις, όσες ευκαιρίες  παρουσιαστούν στη χώρα μας και αρνείται τον εύκολο δρόμο της φυγής στο εξωτερικό. 
Είναι μόλις 32 χρονών και μας εξηγεί στο άρθρο του: «γιατί του αρέσει να ζει στην Ελλάδα της κρίσης». Ένα μήνυμα αισιοδοξίας που είτε διαφωνούμε, είτε συμφωνούμε πρέπει ν’ ακουστεί…
Ακολουθεί το άρθρο: 
 
 
Τίτλος: «Είμαι 32ετών. Και μου αρέσει να ζω στην Ελλάδα της κρίσης»   
 
Τα τελευταία χρόνια έχουν γραφτεί εκπληκτικά κείμενα από ανθρώπους που αποφάσισαν να φύγουν από την Ελλάδα και να αναζητήσουν την τύχη τους και μια καλύτερη ζωή στο εξωτερικό. Εύχομαι ολόψυχα σε όλα αυτά τα παιδιά να βρουν πραγματικά αυτό που αναζητούν. Είναι υποχρέωσή μας να αναζητήσουμε το καλύτερο δυνατό μέλλον και να προσπαθήσουμε να εκπληρώσουμε τα όνειρά μας. Και αν πιστεύουμε ότι αυτό μπορεί να επιτευχθεί καλύτερα σε έναν άλλο τόπο, αξίζει να τα παρατήσουμε όλα και να φύγουμε!
Ενώ όμως κάποιοι επέλεξαν να αναζητήσουν την τύχη τους αλλού, κάποιοι άλλοι, όπως εγώ, παραμείναμε στην Ελλάδα και προσπαθούμε να εκπληρώσουμε τα δικά μας όνειρά στις γνωστές συνθήκες. Εμείς που παραμείναμε δεν είμαστε καλύτεροι από αυτούς που έφυγαν. Όλοι κάναμε τις επιλογές μας και να μην επιτρέψουμε σε κανέναν να μας κρίνει για αυτές, ούτε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να απολογούμαστε για τις δικές μας αποφάσεις.
Θα ήθελα όμως να γράψω, σε πείσμα των καιρών, γιατί μου αρέσει να ζω σε αυτή τη χώρα, αυτή τη χρονική περίοδο. Δεν είναι όλα όσα θα γράψω ευχάριστα αλλά τελικά όλα είναι μάθημα. Οπότε, υπό αυτό το πρίσμα, νιώθω ότι η ζωή μου στην Ελλάδα της κρίσης, μου έχει προσφέρει πάρα πολλά μαθήματα είτε με τον καλό είτε με τον κακό τρόπο.
 
Ό,τι ήταν προβληματικό βγήκε στην επιφάνεια
Αριστερά, Δεξιά, Εργοδότες, Υπάλληλοι, Άνεργοι, Αυτοαπασχολούμενοι, όλοι δείξαμε κάτι… ότι ζούμε αυτό που μας αξίζει. Δεξιά που καταστρέφει τις επιχειρήσεις, Αριστερά που υπογράφει μνημόνια, εργοδότες που εκμεταλλεύονται την κρίση και μειώνουν τους μισθούς χωρίς να έχουν πρόβλημα, άνεργοι που βολεύονται στην ταμπέλα της κρίσης, υπάλληλοι που αλληλοκατηγορούνται ότι ο ένας παίρνει περισσότερα από τον άλλον, φασίστες που φωνάζουν ότι για όλα φταίνε οι πρόσφυγες, ακροαριστεροί που φωνάζουν ότι για όλα φταίει το κεφάλαιο. Είναι πραγματικά εκπληκτικό, να βλέπεις έναν λαό να κατηγορεί ο ένας τον άλλον. Και όμως, η κρίση, το μόνο που έκανε είναι να αναδείξει ό,τι είχαμε μέσα μας. Σε αυτή την κρίση ειλικρίνειας λοιπόν βλέπεις τα εσώψυχα του καθενός…
 
Ό,τι ήταν φωτεινό βγήκε επίσης στην επιφάνεια
Άνθρωποι που παίρνουν μια κατσαρόλα και βγαίνουν στο δρόμο να μαγειρέψουν για άλλους. Αλληλέγγυες οργανώσεις που γεννιούνται από ανθρώπους που ποτέ πριν δεν είχαν βοηθήσει έναν άνθρωπο. Φουρνάρηδες που δίνουν το ψωμί τους σε πρόσφυγες εν μέσω κρίσης. Ένας λαός που ενώ υποφέρει και λυγίζει και ακούει διαρκώς φοβικές ειδήσεις εναντίον κάθε ξένου, ανοίγει τα σπίτια του, προσφέρει το φαγητό του, επιλέγει να αντισταθεί στο φόβο.
 
Η περηφάνεια χάθηκε
Κάποτε, πριν λίγα χρόνια, οι άνθρωποι ήμασταν περήφανοι. Κάποιες φορές περισσότερο από ότι μας άρμοζε. Σήμερα, το δεν έχω λεφτά, δεν έχω μία κ.λ.π. έχει γίνει σημαία. Το λέμε και το ξαναλέμε, λες και ο άλλος ζει σε άλλη χώρα σε άλλο τόπο, σε άλλον χρόνο. Βουτήξαμε στην κακομοιριά και τη μοιράζουμε απλόχερα και αισθανόμαστε μια χαρά ζεστά σε αυτή….  Γιατί; Γιατί δεν έχουμε να αποδείξουμε σε κανέναν τίποτα.
Το όνειρο όμως δεν σταμάτησε
Ακόμα όμως και σε αυτή την κατάσταση, βλέπεις νέους και νέες να έχουν όνειρα. Μαθήματα αυτοβελτίωσης λαμβάνουν χώρα, άνθρωποι  αγοράζουν βιβλία, πηγαίνουν σε επιμορφωτικά σεμινάρια, κάνουν σχέδια για το μέλλον, διατηρούν μια θετική στάση στα πράγματα, κάνουν την αυτοκριτική τους, αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, παλεύουν για το περιβάλλον, για τα δικαιώματα του ανθρώπου και των ζώων.
 
Φάνηκε ότι δεν υπάρχει τίποτα δεδομένο
Η γενιά μου δεν είχε ζήσει πόλεμο, φτώχια (όπως των παλαιότερων), κακουχίες. Οι γονείς μας, στην προσπάθειά τους να μας προστατεύσουν φρόντισαν να ξεχάσουμε το πρόσφατο παρελθόν μας και ξαφνικά θεωρήσαμε δεδομένα πολλά πράγματα.  Γίναμε υπέρβαροι, ξοδέψαμε αλόγιστα και πάψαμε να εκτιμούμε. Και ξαφνικά, μια μέρα, συνειδητοποιούμε ότι δεν μπορούμε να πάρουμε πάνω από 60€ από ένα ATM. Συνειδητοποιήσαμε ότι δεν πρέπει να θεωρούμε τίποτα δεδομένο σε αυτή τη ζωή… ούτε τα χρήματα, ούτε τα συναισθήματα… ούτε τους ανθρώπους.
Εξασκείται η μαθηματική πλευρά του μυαλού μας
Το να καταφέρεις να ζεις αλλά να πίνεις και έναν καφέ έξω, χρειάζεται να κάνεις δύσκολες εξισώσεις για να μπορείς να το καταφέρεις. Αν θέλεις δε να γίνεις και πλούσιος και επιτυχημένος, τότε πρέπει να βάλεις το μυαλό σου να δουλέψει στο φουλ και να είσαι και Χουντίνι, ζώντας σε ένα κράτος που μισεί την ευημερία. Δεν ξέρω κάποιον να τα κατάφερε, αλλά σίγουρα κάποιοι θα το καταφέρουν. Πάντα κάποιοι τα καταφέρνουν. Και θα χαρώ πολύ να διδαχτώ από αυτούς.
 
Μαθαίνουμε πώς είναι να ζεις στο εδώ και τώρα
Σε ένα περιβάλλον όπου δεν ξέρεις αν η περιουσία σου θα χαθεί (ευτυχώς δεν είχα τέτοιες ανησυχίες), όπου κερδίζει το ΟΧΙ και επιβάλλεται το Μάλιστα, όπου δεν ξέρεις πόσους φόρους, τι εισφορές και αν θα έχεις να πληρώσεις το οτιδήποτε… έχεις δύο και μόνο επιλογές. Η να αρρωστήσεις όπως πολύς κόσμος ή να μάθεις την περιβόητη φράση του Έκχαρτ Τόλε «Να ζεις στο Τώρα». Και αυτό το «Να ζεις στο Τώρα», πραγματικά έχει πολύ δύναμη.
 
Παρόλα αυτά μου αρέσει να ζω στην Ελλάδα της κρίσης
Μου αρέσει να ζω στην Ελλάδα της Κρίσης γιατί βλέπω την αλήθεια του ανθρώπου. Βλέπω τους σκάρτους και τους αυθεντικούς, τους πολεμιστές και τους φυγόπονους, βλέπω το καλό και το κακό δίχως προσωπεία, δίχως προσποίηση, δίχως δήθεν. Βλέπω την απομυθοποίηση των ιδανικών και των ιδεολογιών, τη γυμνή αλήθεια. Μου αρέσει να ζω στην Ελλάδα της κρίσης γιατί βλέπω τον πραγματικό μου εαυτό, δίχως βολέματα, δίχως τρόπους διαφυγής, δίχως διεξόδους, χωρίς δικαιολογίες. Βλέπω πως η μόνη επιλογή μας είναι να καταπιούμε αυτό το σκοτάδι και να το κάνουμε φως. Ίσως έτσι η γενιά μας να μην μείνει στην ιστορία με το απεχθές όνομα της γενιάς των 500 ή 600 ευρώ. Αλλά η γενιά που άλλαξε τον ρου της ιστορίας. Και κακά τα ψέματα, το βάρος, το θάρρος και η ευκαιρία ανήκει στους σημερινούς τριαντάρηδες και σαραντάρηδες.    Και παρόλες τις δυσκολίες και το απρόβλεπτο της εποχής, αν μπορούσα να επιλέξω θα επέλεγα ξανά, ακόμα πιο συνειδητά, ακόμα πιο αληθινά, ακόμα πιο εγκάρδια, να ζήσω εδώ, σε αυτή τη χώρα, αυτή την εποχή!
 
Πέτρος Ν.
 
 

Την ώρα που η ασύμμετρη απειλή της τρομοκρατίας είναι παρούσα και άπαντες, ειδικοί αναλυτές και καθηγητές, περιμένουν το επόμενο χτύπημα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια συστημική αποτυχία των ηγεσιών να διαχειριστούν τις τύχες των λαών τους, με αποτέλεσμα να έχει χαθεί ο προσανατολισμός και το περιεχόμενο της Ευρώπης

Πώς άραγε φανταζόμαστε την Ευρώπη που ζούμε; Την Ελλάδα στην οποία γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε, αγαπήσαμε και ζήσαμε όλα αυτά τα χρόνια; Η πρώτη εικόνα που μου έρχεται στο μυαλό είναι αυτή του φθινοπώρου. Μια μουντή και υγρή ημέρα.  Ένα τοπίο που τα δέντρα έχουν χάσει τα φύλλα τους και που στο βάθος καπνίζουν με λύπη και στεναχώρια οι καμινάδες των φτωχικών μας. Και αν μέσα στη φτώχεια μας βασίλευε το ήθος, η ειλικρίνεια και η αλήθεια θα ήταν σαν όνειρο…

Όμως, η Ευρώπη και πρωτίστως η Ελλάδα είναι τα τελευταία χρόνια σε ένα μόνιμο φθινοπωρινό κάδρο. Χωρίς όραμα και χωρίς ελπίδα.

Δείτε τους εαυτούς μας. Παρατηρήστε τους. Ζούμε σαν φαντάσματα σε μια Ευρώπη φάντασμα που ο διπλανός μας, ο διαφορετικός από εμάς, είναι συνάμα ένας υποψήφιος έτοιμος να μας διασαλέψει τη δήθεν ηρεμία μας. Καταντήσαμε να αφηγούμαστε τις έχθρες των λαών και να μεταγγίζουμε το μίσος. Τα παραμύθια έδωσαν τη θέση τους στον φόβο και ο ξαφνικός θάνατος είναι ο σύγχρονος τρόμος μας.

Τρομοκρατία και προσφυγικό μετέτρεψαν τις ζωές μας σε σκιές με μια Ευρώπη να αδυνατεί και να αδιαφορεί κάποιες φορές να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της.

Μεταναστευτικό, οικονομική κρίση αλλά και πολυδαίδαλα οικονομικά σκάνδαλα, που αγγίζουν τα υψηλότερα κλιμάκια της ηγεσίας της Ευρώπης, δίνουν τη χαριστική βολή. Αποκορύφωμα των σάπιων ηγεσιών που μας κυβερνούν οι κοσμογονικές αποκαλύψεις των αποκαλούμενων Panama Papers.

Τι μάθαμε, λοιπόν, από τη νέα αποκάλυψη; Ουσιαστικά αποκαλύφθηκε το πλέγμα νομιμοφάνειας που οδηγούσε στη φοροαποφυγή και το ξέπλυμα χρήματος πολλούς από τους εκλεκτούς πελάτες της Mossack Fonseca, της τέταρτης μεγαλύτερης υπεράκτιας νομικής εταιρείας στον κόσμο. Πελάτες της ήταν επικεφαλής κρατών, πολιτικοί, επιχειρηματίες, διασημότητες και αθλητές. Ένας τεράστιος όγκος πληροφοριών σε 11 εκατ. αρχεία.

Μέσα σε αυτά τα έγγραφα νυν και πρώην αρχηγοί κρατών, ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας που ήξερε αλλά δεν μίλαγε -όπως έγραψε το Spiegel στις 9 Απριλίου- αλλά και 28 γερμανικές τράπεζες (Deutsche Bank και Commerzbank), όμιλοι κολοσσοί, μεταξύ αυτών και η γνωστή στο ελληνικό κοινό Siemens.

Όλα αυτά συνθέτουν την εικόνα μιας Ευρώπης πνιγμένης στα προβλήματα, βυθισμένης στον βούρκο των σκανδάλων, χωρίς πολιτισμό και αξίες. Την ώρα που η ασύμμετρη απειλή της τρομοκρατίας είναι παρούσα και άπαντες, ειδικοί αναλυτές και καθηγητές, περιμένουν το επόμενο χτύπημα βρισκόμαστε αντιμέτωποι σε μια συστημική αποτυχία των ηγεσιών να διαχειριστούν τις τύχες των λαών τους, με αποτέλεσμα να έχει χαθεί ο προσανατολισμός και το περιεχόμενο της Ευρώπης. Τα κράτη απομονώθηκαν και έχασαν το κοινό τους συμφέρον. Τελικά, τι άλλο πρέπει να συμβεί ώστε να επιστρέψουμε στην Ευρώπη που θα θέλαμε, αυτή της ειρήνης και του πολιτισμού; Ας θυμηθούμε τι είχε πει ο Ντε Γκωλ το 1965 όταν σε ομιλία του σημείωσε, μεταξύ άλλων, πως «η Ευρώπη δεν μπορεί να οικοδομηθεί από μερικούς αρεοπαγίτες τεχνοκράτες, απάτριδες και ανεύθυνους», κάτι που γίνεται σήμερα και μάλιστα σε όλο του το μεγαλείο.

«Η μοίρα μας, χυμένο μολύβι, δεν μπορεί ν' αλλάξει, δεν μπορεί να γίνει τίποτε». Ο στίχος του Γιώργου Σεφέρη εγκιβωτίζει μέσα στην απαισιοδοξία του τον απολογισμό του 2015 όπως τον αποτυπώνει η δημοσκόπηση της Κάπα Research για «Το Βήμα της Κυριακής». Στον χρόνο που μόλις έφυγε τα πράγματα πήγαν προς το χειρότερο για το 71,5% των πολιτών. Ηταν έτος «και ελπίδας και απογοήτευσης από την πολιτική» αποφαίνεται το 69,5%, «διαψεύστηκε ότι υπήρχε άλλος δρόμος εκτός του Μνημονίου» πιστεύει το 63,8%, «μια χρονιά πτώσης» λέει το 62,6%. Και το 2016; Κουβαλάει ελπίδες η έλευση της νέας χρονιάς; «Δεν θα αλλάξει κάτι» εκτιμά το 24,5% των ερωτηθέντων, «τα πράγματα θα χειροτερέψουν» προβλέπει το 55,1%. Το 2016 αναμένεται από τους πολίτες ως μια παράταση του 2015. Για πρώτη φορά από το 2000, όταν ξεκίνησε η έρευνα της Πρωτοχρονιάς από την Κάπα Research, η νέα χρονιά φαντάζει το ίδιο κακή με τη χρονιά που φεύγει. Οι προσδοκίες για το μέλλον είναι ισοπεδωμένες με τον φτωχό και απογοητευτικό απολογισμό του παρελθόντος.

Ο εθισμός στα χειρότερα
Το πιο ανησυχητικό εύρημα δεν είναι αριθμητικό ούτε ποσοτικό. Είναι ο εθισμός της κοινής γνώμης στα χειρότερα σενάρια για τη χώρα, και είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς αν η διάψευση των προσδοκιών θα εξελιχθεί σε παθητικότητα ή αν ο ελληνικός λαός θα αποφασίσει ότι το χρέος του είναι να χτίσει «σα να 'τανε η άμμος πέτρα...» κατά τη συμβουλή του Μπόρχες, προτού συμβεί η μεγάλη καταστροφή.

Και αυτό επειδή το 61,1% θεωρεί πολύ πιθανό να επανέλθουν τα σενάρια για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, ένας στους δύο προβλέπει πολιτική αστάθεια και πιστεύει ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεν θα αντέξει και ότι θα χρειαστεί να σχηματιστεί άλλη κυβέρνηση από την παρούσα Βουλή, ενώ δεν αποκλείει ακόμη και εκλογές. Στον καζαμία της κοινής γνώμης για το 2016 όλα παίζουν, από την πιθανότητα κουρέματος των καταθέσεων ως το θερμό επεισόδιο με κάποια γειτονική χώρα ή το τρομοκρατικό χτύπημα. Τα καλά σενάρια εμφανίζονται ως αουτσάιντερ: να βγει η Ελλάδα στις αγορές (14%), να έλθουν μεγάλες ξένες επενδύσεις (11,8%), να μειωθεί η ανεργία (6,2%), να μειωθούν οι φόροι (1,7%).

Η επιβολή των capital controls είναι το σύμβολο της ανωμαλίας, της απόκλισης από το πρότυπο της δυτικής χώρας. Η απόκλιση της ελληνικής κοινωνίας από τον πυρήνα της Ευρώπης είναι πολύ βαθύτερη και αναδεικνύεται από τη σχέση των Ελλήνων με το ευρώ. Την 1η Ιανουαρίου 2016 συμπληρώθηκαν 14 χρόνια από την υιοθέτηση του ευρώ. Μια επέτειος «πικρή», όταν πάνω από τους μισούς πολίτες δηλώνουν ότι η χώρα ζημιώθηκε από το ευρώ. Το 2009, στην αρχή του κατήφορου, μόνο το 32,2% πίστευε ότι το ευρώ ζημίωσε την Ελλάδα και τους Ελληνες. Αντιθέτως, το 64,6% δήλωνε ότι η χώρα ωφελήθηκε από την υιοθέτηση του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος - σήμερα το ποσοστό αυτό έπεσε στο 42,2%.

Οι πρωταγωνιστές της χρονιάς
Η εικόνα του σισύφειου έτους 2015 δεν είναι ολοκληρωμένη χωρίς τους πρωταγωνιστές του. Τρία ονόματα βρίσκονται στην κορυφή της λίστας με τους πολιτικούς που επηρέασαν περισσότερο τα πράγματα στη χώρα: ο Αλέξης Τσίπρας (70,4%), ο Γιάνης Βαρουφάκης (39,7%), η Ζωή Κωνσταντοπούλου (20,7%). Τρία μοιραία πρόσωπα, τα οποία καθόρισαν με τη στάση και τις επιλογές τους τη φυσιογνωμία, το πολιτικό και το αξιακό περιεχόμενο της πρώτης κυβέρνησης της Αριστεράς. Τρεις συναγωνιστές που σκόρπισαν μόλις φύσηξαν οι άνεμοι του τρίτου Μνημονίου και επιχειρούν τώρα να ηγηθούν των προσωπικών φιλοδοξιών τους, υπερβαίνοντας τις «χαμένες προσδοκίες» για την κυβέρνηση της Αριστεράς. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο κυριότερος υποστηρικτής του εθνικού νομίσματος που ηγήθηκε του κόμματος Λαϊκή Ενότητα, καταλαμβάνει την 8η θέση με ποσοστό επιρροής μόλις 5,6%. Πιο κάτω βρίσκονται οι δύο διεκδικητές της αρχηγίας της ΝΔ, ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης με 4% και ο Κυριάκος Μητσοτάκης με 3,7%. Κοντολογίς, καταγράφεται μια αξιωματική αντιπολίτευση χωρίς παρεμβατικότητα στα κρίσιμα γεγονότα του προηγούμενου έτους. Είναι ενδεικτικό ότι ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος παραιτήθηκε το βράδυ του δημοψηφίσματος, 5 Ιουλίου, δεν εμφανίζεται στη λίστα παρότι το σχετικό ερώτημα ήταν ανοιχτό, δηλαδή χωρίς προκαθορισμένα πρόσωπα.

Μόνη ελπίδα, ο εθνικός πλούτος - το φυσικό περιβάλλον και η Ιστορία - που από την εποχή των περιηγητών του 19ου αιώνα λειτουργεί ως πόλος έλξης. Οι πρόσφυγες αφυπνίζουν την ανθρωπιά του έθνους, ιδίως όταν συγκρίνονται με όσα συμβαίνουν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η οποία είχε ξεχαστεί την εποχή της ευμάρειας, αλλά ταυτόχρονα υπενθυμίζουν την παγκόσμια αταξία, ένα χάος μη διαχειρίσιμο από καμία εθνική ή υπερεθνική δύναμη (π.χ. ΗΠΑ, ΕΕ ή ΝΑΤΟ).

Πηγη: tovima.gr

Μετράμε ώρες αντίστροφα για το 2016… και δεν θα μπορούσαμε να μην σκεφτούμε ποιες θα είναι οι γιορτές, οι αργίες και τα τριήμερα του νέου έτους!
Η νέα χρονιά θα ξεκινήσει πάντως με τριήμερο, καθώς η Πρωτοχρονιά πέφτει Παρασκευή.
Αναλυτικά οι αργίες και τα τριήμερα του 2016:
 
Πρωτοχρονιά: Παρασκευή
Καθαρά Δευτέρα: 14 Μαρτίου
Ευαγγελισμός: Παρασκευή 25 Μαρτίου
Αγίου Πνεύματος: Δευτέρα 20 Ιουνίου
Δεκαπενταύγουστος: Δευτέρα
28η Οκτωβρίου: Παρασκευή
 
Χριστούγεννα: Κυριακή
Δεύτερη μέρα Χριστουγέννων: Δευτέρα 26 Δεκεμβρίου
 

Το 39% των Γερμανών πολιτών δηλώνει ότι θα προτιμούσε η Ελλάδα να αποχωρήσει από την Ευρωζώνη (να σημειωθεί το λεγόμενο Grexit) μέσα στους επόμενους έξι μήνες, αλλά το ποσοστό εκείνων που θεωρούν ότι είναι πιθανό να συμβεί κάτι τέτοιο είναι πολύ χαμηλότερο, σύμφωνα με έρευνα της εταιρείας YouGov που δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης αυτής σε αντιπροσωπευτικό δείγμα 1.133 προσώπων που διεξήχθη από την 11η ως την 15η Δεκεμβρίου, το 37% των Γερμανών τάσσεται, αντίθετα, εναντίον του Grexit. Μόλις το 18% των ερωτηθέντων θεωρεί σήμερα ότι ένα Grexit είναιπιθανό να συμβεί μέσα στους επόμενους έξι μήνες.

Το ποσοστό των Γερμανών οι οποίοι τάσσονταν υπέρ του Grexit σε έρευνα της ίδιας εταιρείας η οποία είχε δημοσιευθεί τον Ιούλιο ανερχόταν στο 56%.

Πάντως η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη δεν μοιάζει να αξιολογείται ως σημαντικό ζήτημα για πολλούς Γερμανούς, καθώς ο αριθμός όσων απαντούν «δεν γνωρίζω / δεν απαντώ» στη συγκεκριμένη έρευνα σχεδόν διπλασιάστηκε.

Page 1 of 2

Find Us on Facebook