Jan 20, 2017 Last Updated 1:10 PM, Jan 18, 2017

Μήπως τελικά το έχουμε στο dna μας; Μήπως φταίει το κατά τ΄ άλλα δήθεν «μοναδικό» μας γενετικό υλικό ή απλά ευθύνεται το αγύριστο κεφάλι μας που συνεχίζουμε να κάνουμε τα ίδια λάθη; Πώς εξηγείται το γεγονός ότι θεωρούμε εαυτούς αλάνθαστους και πως μόνο εμείς έχουμε συγκεντρώσει την απόλυτη γνώση βλέποντας τους διπλανούς μας, Ευρωπαίους και όχι μόνο, ως ανόητους και κουφόνους;

Η αλήθεια είναι, από όποια μεριά και αν το δούμε, πως είμαστε αδιόρθωτοι. Ημέρες αγάπης και Χριστουγέννων, θα πείτε, όμως πώς μπορείς να διατηρείς την ψυχραιμία σου όταν βλέπεις τους συμπολίτες σου και τον ίδιο σου τον εαυτό χωρίς κανένα μέλλον; Και πώς να είσαι αισιόδοξος όταν, μόλις πριν από λίγες μέρες, «καλωσορίσθηκε», με θερμά μάλιστα χειροκροτήματα, ένας προϋπολογισμός που προβλέπει νέα επαχθέστερα μέτρα;

Πώς, λοιπόν, να ξεπεράσεις τον θυμό της τυραννίας που βιώνουμε εδώ και έξι χρόνια και θα υπομείνουμε για πολλά ακόμη; Πώς να πάρεις μια βαθιά ανάσα ανακούφισης όταν το ΔΝΤ ζητά εδώ και τώρα νέα μέτρα ύψους 4,5 δισ. ευρώ και ο περίφημος «κόφτης» κινείται ξυστά πάνω από τα κεφάλια μας; Πώς να κάνεις το επόμενο βήμα, όταν ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού μίλησε για την ανάγκη ύπαρξης νέου μηχανισμού από το 2019 και μετά;

Εν τέλει, πότε θα καταφέρει να αποσυμπιεστεί αυτή η κοινωνία, όταν η ίδια η Ευρώπη δέχεται τις ανερχόμενες ακροδεξιές φωνές και η γεωπολιτική μας θέση, εν μέσω οικονομικής κατάρρευσης, μας κάνει ακόμη πιο εύθραυστους;

Στην πανέμορφη αυτή χώρα δεν τίθεται πλέον θέμα μιας κλασικής πάλης δυο μεγάλων κομμάτων, αλλά η επιβίωση ενός ολόκληρου έθνους. Χωρίς οράματα, χωρίς προγραμματισμό και κυρίως χωρίς ενότητα και πίστη, αυτές τις ώρες ευθύνης, η γκρίζα καθημερινότητα θα μας συνοδεύει σε κάθε μας βήμα. Κι αυτό καθώς κατασκευάζουμε –σκόπιμα ή μη– λάθος εχθρούς. Φταίει η αλαζονεία μας, οι μικροκομματικές πολιτικές, η νοοτροπία του έπαρχου της Ευρώπης και οι εξωνημένες φωνές. Δεν μας φταίει ο διπλανός μας και ο κάθε εκπρόσωπος των δανειστών. Φταίμε εμείς και δεν μας σώζουν ούτε οι επισκέψεις στην Κούβα, ούτε τα προσκυνήματα στους Αγίους Τόπους.

Ας μην ξεχνάμε όμως πως οι μόνες φορές που σταθήκαμε στο ύψος των περιστάσεων και «σκεφθήκαμε σοβαρά ως έθνος» -όπως είχε πει ο Μάνος Χατζιδάκις- ήταν στις καταστροφές. Έως… τότε, έως την επόμενη μέρα, καλά Χριστούγεννα.

Η κούραση και η φθορά της ελληνικής κοινωνίας είναι πραγματικά πρωτόγνωρη. Κάθε εικοσιτετράωρο που περνά είναι γεμάτο με γκρίζες αποχρώσεις, με τις συλλογικές πνευματικές διάνοιες του τόπου να απουσιάζουν παντελώς από τις ζωές μας. Η κοινωνική αυτοπεποίθηση έχει εξαϋλωθεί, την ώρα που μια κενή περιεχομένου ρητορική κατακλύζει και κατασπαράζει τον εναπομείναντα κοινωνικό ιστό του τόπου. Λες και όσοι κινούν τα νήματα διακαώς επιζητούν έναν παντοτινά τσακισμένο λαό.

Η παρακμή μεσουρανεί και η ταυτότητά μας απειλείται ευθέως. Νιώθουμε να έχει στερέψει η αξιοπρέπειά μας και ουδείς μάχεται. Δεν παλεύουμε για τα αυτονόητα παρά σπρωχνόμαστε για το ποιος θα βρεθεί στο… πρώτο τραπέζι δίνοντας υπόσταση στις ψεύτικες υποσχέσεις.

Η κρίση, σε ένα βαθμό, ήταν η ελπίδα κάποιων να βγούμε πιο δυνατοί, και κυρίως να καταφέρουμε να ανακτήσουμε την αγάπη και την πίστη μας για τη χώρα. Όμως τα στοιχεία που μας οδήγησαν στον κατήφορο είναι ακόμη ζωντανά και μας σπρώχνουν πιο βαθιά στο σκοτάδι.

Και ας μην ψάχνουμε αστείες δικαιολογίες και ας μη ρίχνουμε το φταίξιμο στους εταίρους και στους δανειστές. Η μάχη των γιγάντων, που διεξάγεται τους τελευταίους μήνες, ανάμεσα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τη Γερμανία μόνο την Ελλάδα θα βρει ζημιωμένη. Αυτό, άλλωστε, διατύπωσε, στις αρχές του μήνα, και ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών λέγοντας ότι τελικά ο «κόφτης» που δεν αποκλείεται να ενεργοποιηθεί μέσα στο 2017, θα είναι ο συνδετικός κρίκος που θα κρατήσει τελικά το Ταμείο στο πρόγραμμα. Οι εταίροι θα βρουν τον τρόπο και το πρόγραμμα που τους ταιριάζει και η Ελλάδα δεν αποκλείεται να βρεθεί εκ νέου σε νέο αδιέξοδο, ανίκανη να σχεδιάσει λύσεις και τρόπους για να βγει από το αδιέξοδο.

Αναμφίβολα, οι μήνες που διανύουμε θα είναι σκοτεινοί. Η ήδη τραυματισμένη κυβέρνηση θα ψάχνει τρόπους να κρατηθεί στην εξουσία, όμως όπως όλα δείχνουν ο ΣΥΡΙΖΑ, μέρα με τη μέρα, μήνα με τον μήνα, χάνει ολοένα και περισσότερο την εμπιστοσύνη με τους πολίτες. Η κατάσταση δε θα εκτροχιαστεί με την έναρξη των χιλιάδων πλειστηριασμών (άνω των 3.700 όπως υπολογίζονται έως τα τέλη του 2017), την ώρα που θα αντηχούν στα αυτιά όλων τα συνθήματα τύπου «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη».

Η χαριστική βολή για την κυβέρνηση είναι θέμα χρόνου να δοθεί, με το μέλλον της χώρας να είναι ακόμη πιο αβέβαιο.

Οι κινήσεις αντιπερισπασμού που θα επιδιώξει, από την πλευρά του, ο πρωθυπουργός δεν θα είναι αρκετές ώστε να ανακρούσουν το μένος μιας οργισμένης κοινωνίας, καθώς όλο το προηγούμενο διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε την «αυταρχική εκδοχή» άσκησης της εξουσίας. Ο όρος που πρώτος προσδιόρισε ο παγκοσμίου φήμης πολιτικός επιστήμονας S. Finer, σημαίνει ότι ένα κόμμα εξουσίας και ενώ βλέπει να απουσιάζει η κυβερνητική αποτελεσματικότητα καταφεύγει, μεταξύ άλλων, σε θεσμικές παρεμβάσεις, θεσμικές αλλοιώσεις και στρεβλώσεις, περιορίζει την πολυφωνία και διαμορφώνει μια νέα κουλτούρα μέσω του ελέγχου ακόμη και της Δικαιοσύνης.

Η ανησυχία για το αύριο είναι μεγάλη και δυστυχώς όπως όλα δείχνουν οι νέες περιπέτειες είναι μπροστά μας. Φαίνεται πως συνεχίζουμε να κυνηγάμε τη σκιά μας και δεν αποφασίζουμε να κάνουμε το μεγάλο άλμα. Κυβέρνηση και ένας ολόκληρος λαός βολεύεται πάνω στο ίδιο κλαδί που η αντοχή του έχει εξαντληθεί και οι ρωγμές έχουν κάνει την εμφάνισή τους.

Μόνη λύση οι νηφάλιες και ήρεμες φωνές πλαισιωμένες από φιλοπατρία και φιλότιμο, έτοιμες να εφαρμόσουν ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από τα δεινά, αλλά πότε και με ποιους;

Ηγέτης γίνεσαι δεν… γεννιέσαι. Και οι ευκαιρίες που δίνονται σε κάποιον πολιτικό ν’ αποδείξει την αξία του, είναι δυστυχώς ελάχιστες. Και οι «εχθροί» του κάθε έθνους δεν συγχωρούν… Παραμονεύουν και χτυπούν κατά μέτωπο.

Του Γιάννη Σκούφη

Έτσι λοιπόν, αυτό που είδαμε και ακούσαμε στο Νταβός είναι μια ήττα χωρίς να υπάρξει καμία αντίσταση… Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε απέδειξε γι’ άλλη μια φορά πόσο «αγαπά» την χώρα μας.  Αποκάλεσε τον πρωθυπουργό ως ανόητο άρα και όσοι Έλληνες τον ψήφισαν πρέπει να θεωρούνται και αυτοί ανόητοι. Δεν τον κατονόμασε, αλλά όλοι κατάλαβαν σε ποιον απευθυνόταν. Ο Γερμανός υπουργός το μόνο που έκανε ήταν να παραφράσει μια ατάκα του Κλίντον. Αυτού του γίγαντα της διεθνούς πολιτικής σκηνής που έχει μείνει στην ιστορία για τον λεκέ στο φόρεμα της Λεβίνσκι.   
Από την πλευρά του, ο Αλέξης Τσίπρας τι έκανε: Άλλαξε συζήτηση αγνοώντας την πρόκληση. Είναι η δεύτερη φορά στην ιστορία που Έλληνας πρωθυπουργός ταπεινώνεται δημόσια. Η πρώτη ήταν στις Κάννες με τον Γιώργο Παπανδρέου.

Όμως, υπάρχει ένα ερώτημα. Τι θα γινόταν αν στη θέση τους ήταν, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ή ο Ανδρέας Παπανδρέου. Την απάντηση δίνει- όπως δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα «Νεοδημοκράτης»-  η ακαδημαϊκός Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ,  που περιγράφει το κάτωθι περιστατικό , του οποίου υπήρξε αυτήκοος μάρτυρας:

«Ο Kωνσταντίνος Καραμανλής συναντά τον Γερμανό Καγκελάριο Σμιτ και αυτός του λέει:
-«Ξέρετε, κύριε Πρόεδρε, η Ελλάδα δεν έχει τις οικονομικές προϋποθέσεις…» και ο Καραμανλής του απαντάει:
-«Εσείς που έχετε αιματοκυλήσει την Ευρώπη δύο φορές, έχετε το δικαίωμα να είστε μέσα στην Κοινότητα και εμείς που δώσαμε τα φώτα σε όλους εσάς, θα είμαστε εκτός;
Να ξέρετε, αυτό που σας λέω μεταξύ μας, τώρα που θα σταθούμε μπροστά στους δημοσιογράφους που μας περιμένουν έξω, θα το πω δημοσίως!»
Βγήκανε έξω, σταθήκανε μπροστά στους δημοσιογράφους και, πρώτος, δηλώνει ο Σμιτ:
-«Είμαστε υπέρ της Ελλάδας, πρέπει να μπει στην Κοινότητα»

Αυτό με αφορμή το «ανόητε» που είπε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών- ούτε καν ο Καγκελάριος- στον Έλληνα πρωθυπουργό, γιατί το πρόβλημα δεν είναι οι Γερμανοί, αλλά ο Έλληνας πολιτικός που έχει απέναντι του.

Ο ηγέτης που μας εκπροσωπεί ανάλογα με την ικανότητα και την προσωπικότητα που διαθέτει μπορεί να πετύχει από το καλύτερo, αλλά μπορεί να φανεί και τόσο λίγος που να κάνει την καταστροφή να μοιάζει μονόδρομος.

Εν κατακλείδι,  εάν στη θέση του Τσίπρα, ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ή ο Ανδρέας Παπανδρέου κανένας Σόιμπλε δεν θα τολμούσε να ξεστομίσει τέτοια φράση, γιατί θα ήξερε και το αποτέλεσμα.

Όποιος από τους δύο ήταν εκεί, σίγουρα θα αποχωρούσε. Ίσως και να έβριζε τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών πριν αποχωρήσει.
Και οι δύο, θα μπορούσαν να φτάσουν ακόμη και στην έξοδο από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Θα μπορούσαν να αναστατώσουν τον πλανήτη.

Κανείς δεν υποστηρίζει ότι δεν έκαναν λάθη... Έκαναν και πάρα πολλά.
Αλλά ήταν ηγέτες.

Τα όσα δραματικά έλαβαν χώρα το 2015 τα ζήσαμε όλοι μας στο πετσί μας και δεν χρειάζεται κανένας πανεπιστημιακός και κανένας αναλυτής να μπει στον κόπο να μας τα περιγράψει. Σε μικρό ή μεγάλο βαθμό βιώσαμε καταρχήν τα τραγικά αποτελέσματα των προοδευτικών ψευδολογιών, πικραθήκαμε από τον πολιτικό λόγο ασυνέπειας των ηγεσιών της αριστεράς και προσπαθήσαμε να ισορροπήσουμε στο σχοινί του τρόμου. Μεταξύ φτώχειας και ενός πρωτόγνωρου κοινωνικού ολοκαυτώματος.

Κάποιοι μάτωσαν αλλά άντεξαν. Η πλειοψηφία όμως δεν είχε άλλες δυνάμεις να αντισταθεί στις συμπληγάδες της κρίσης. Λύγισε και αναζήτησε βοήθεια…

Βλέπετε, οι καιροσκοπικές αντιλήψεις δεν εκλείπουν ούτε από τη σημερινή συγκυβέρνηση και το 2015 ζήσαμε τα ακριβώς αντίθετα, όταν μας μίλαγαν περί επαναφοράς του κατώτατου μισθού στα 752 ευρώ, όταν ακούγαμε το σύνθημα «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», ότι κανένας δεν θα πληρώσει ξανά ΕΝΦΙΑ και πως δεν θα υπάρξει καμία νέα μείωση στις συντάξεις.   

Το 2015 ήταν «έτος χωρίς κρίση» τουλάχιστον για τους πολιτικούς μας ηγέτες, ή έτσι κραύγαζαν και κάποιοι τους πίστεψαν. Ζήσαμε το απόλυτο χάος και ένα πρωτόγνωρο αλαλούμ πολιτικών επιλογών διαμέλισε την όποια εναπομείνασα κοινωνική συνοχή. Αυτό άλλωστε αποτυπώνουν και οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, με τη συντριπτική πλειοψηφία των ερωτηθέντων να ατενίζει το μέλλον με απαισιοδοξία και ουδείς να μη νιώθει ότι οι συνθήκες θα καλυτερεύσουν.  

Χαρακτηριστικό παράδειγμα σε έρευνα του «ΒΗΜΑΤΟΣ», το 69,5% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι το 2015 ήταν «έτος απογοήτευσης», ενώ ένα 55,1% είπε πως «τα πράγματα θα χειροτερέψουν». Μάλιστα, το 71,5% των ερωτηθέντων απάντησε ότι η Ελλάδα πήγε προς το χειρότερο, ενώ σε ό,τι αφορά την προσωπική και οικογενειακή οικονομική κατάσταση είπαν σε ποσοστό 65,6% ότι η κατάσταση χειροτέρεψε.

Πώς όμως να μη διαγράφεται ζοφερό το μέλλον μας; Τι έχει γίνει στην παιδεία, την έρευνα και την τεχνολογία, πυλώνες της κοινωνίας και της οικονομίας οι οποίες από μόνες τους θα μπορούσαν να αποτελέσουν το έναυσμα για ένα καινούριο ξεκίνημα; Σύμφωνα με τον πανεπιστημιακό και ερευνητή κ. Γιάννη Ιωαννίδη* η μεγάλη και διαχρονική αρρώστια της Ελλάδας είναι η εξόντωση, όχι των μικροβίων, αλλά των… αρίστων.

Ο διεθνούς φήμης πανεπιστημιακός σε ομιλία του με τίτλο «μετριοκρατία ή αξιοκρατία» αναφέρθηκε στο ΑΕΠ της χώρας για την έρευνα και την τεχνολογία το οποίο δεν ξεπερνά το 0,6% (ίδιο με αυτό της Ουγκάντα) όταν «μόνο ο προϋπολογισμός κάποιων λίγων μεταγραφών μιας μεγάλης ελληνικής ποδοσφαιρικής ομάδας της Αθήνας είναι πολύ υψηλότερες από το σύνολο των χρημάτων που δαπανώνται στα Πανεπιστήμια της χώρας».

Ωστόσο, όπως συμπλήρωσε, «παρόλο που σαν λαός είμαστε το 0,2% του παγκόσμιου πληθυσμού, το 3% των κορυφαίων επιστημόνων του κόσμου, με βάση την απήχηση στη διεθνή βιβλιογραφία, είναι Έλληνες οι οποίοι δυστυχώς (ποσοστό 90%) ζουν στο εξωτερικό».

Και βέβαια ουδείς από αυτούς είναι γνωστός στην ελληνική κοινωνία, πέρα από κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις, καθώς η ίδια τους η χώρα επένδυσε στην αναξιοκρατία, παραμένοντας αγκυλωμένη στη μετριοκρατία.

Από τη μια πλευρά, λοιπόν, έχουμε μια ηγεσία που ποδοπατεί και καταδιώκει την αριστεία με τα λαμπερά μυαλά να απουσιάζουν από μια κοινωνία που βράζει και από την άλλη έχουμε έναν λαό εθισμένο πλέον στην απαισιοδοξία.

Όμως αυτή είναι η στιγμή που έχουμε ανάγκη από νέες φωνές. Καινοτόμους και ταλαντούχους οραματιστές, πέρα και έξω από κόμματα και ηλικίες. Η κοινωνία χρειάζεται μια νέα ελπίδα, βγάζοντας επιτέλους στο περιθώριο τις άνανδρες και ανήθικες φωνές.

Οφείλουμε να αναζητήσουμε τη χαμένη μας γνησιότητα, να γεννήσουμε νέους φιλοσόφους και να επανατροφοδοτήσουμε την αρετή της ηθικής μας.  

Κανένα μνημόνιο –και όσα ακόμη έρθουν– δεν θα μας βγάλει από τα αδιέξοδα αν δεν αποφασίσουμε ποιο δρόμο θέλουμε να ακολουθήσουμε. Αυτόν του κάλλους της αρετής ή της φαυλότητας και των ψευδαισθήσεων.

Μπροστά μας έχουμε μεγάλες προκλήσεις και πρέπει να βρούμε ηγεσίες με όραμα και σχέδιο. Να γίνουμε ένας λαός των ευκαιριών χτίζοντας σταθερά θεμέλια και όχι διορθώνοντας ένα διαλυμένο οίκημα.

Το 2016 ας είναι η ευκαιρία για νέες και σταθερές κοινωνικές βάσεις.

Είναι ένα στοίχημα που δεν πρέπει να χάσουμε. Άλλωστε, δεν έχουμε χρόνο και για άλλες οπισθοδρομικές θολές ελπίδες.

*Ο καθηγητής Γ. Ιωαννίδης έχει την έδρα C.F. Rehnborg Πρόληψης Νοσημάτων στο Stanford, ενώ έχει διατελέσει πρόεδρος και καθηγητής στο Johns Hopkins, στο Tufts, στο Harvard και στο Imperial College.

Ποιος θα μιλήσει στην καρδιά του Έλληνα; Να τον κοιτάξει στα μάτια. Να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας, να μπει στην ουσία των προβλημάτων. Να επαναστατήσει για το αυτονόητο.

Ειλικρινά, αναρωτιέμαι και δεν έχω καμία απάντηση. Θα απαλλαγούμε από το «σκοτεινό» μας μέλλον, το αραχνιασμένο πολιτικό κατεστημένο, από τους αυθεντίες της πολιτικής που έχουν στήσει τις καριέρες τους πατώντας στο ψεύδος, από τους λαοπλάνους και τους σύγχρονους τυράννους; Θα ενηλικιωθούμε πολιτικά, κοινωνικά ώστε να αντικρίσουμε μια Ελλάδα όπου το κράτος θα υπηρετεί τον πολίτη και η «γοητευτική απλότητα» όπως λέει ο Χρήστος Γιανναράς δεν θα αποτελεί προνόμιο μόνο των σκανδιναβικών χωρών;

Είμαστε έτοιμοι –ως λαός– εκφράσεις όπως «εθνική συνεννόηση», «πρώτα η πατρίδα», «πάνω από όλα το εθνικό συμφέρον», να τις υιοθετήσουμε στο ακέραιο, να μην αποτελούν ακούσματα προεκλογικών περιοδειών με ημερομηνία λήξης, χωρίς να μας κατατάσσουν στα άκρα;

Την ώρα που ο πρωθυπουργός μας προσπαθεί να καταπιεί τις υπογραφές του και να εφαρμόσει όσα ορίζει το μνημόνιο, ο ελληνικός λαός παραμένει απελπισμένος και κουρασμένος.

Τα ευχολόγια, τα ψεύτικα διλήμματα, οι ανυπόστατες και παραπλανητικές τακτικές του ΣΥΡΙΖΑ, οδηγούν έναν κατεστραμμένο λαό πιο βαθιά στο χάος και στην οικονομική ασφυξία, με το μέλλον των Ελλήνων να φαντάζει ακόμη πιο μελανό.

Τίποτα δεν έχει αλλάξει και κανείς δεν ακούει την κραυγή αγωνίας του πολίτη.

Αντιθέτως, αηδιάσαμε και σιχαθήκαμε κάποιες φορές να βλέπουμε τους εκπροσώπους των κομμάτων να κραυγάζουν για το ποιος πέτυχε περισσότερα, ποιος «πάλεψε» και διαπραγματεύτηκε μέχρι τελικής πτώσης την ώρα που ουδείς εκσφενδόνισε αυτή την απαγορευμένη λέξη… Συγγνώμη. Μια συγγνώμη για τα δεινά που έχει επιφέρει το πολιτικό μας προσωπικό σε έναν ολόκληρο λαό.

Και δεν μιλάμε για τη συγγνώμη του κ. Μουζάλα για την περίπτωση του Ελληνικού ή την συγγνώμη του αντιπεριφερειάρχη Νοτίου τομέα της Περιφέρειας Αττικής όταν αποκάλεσε τους δημάρχους των Νοτίων προαστίων ότι συμπεριφέρονται στους μετανάστες όπως με τα σκουπίδια!!!

Ουδείς ζητά μια ειλικρινή συγγνώμη και ουδείς βρέθηκε να μιλήσει στην καρδιά του Έλληνα. Να τον κοιτάξει στα μάτια. Να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας, να μπει στην ουσία των προβλημάτων. Να επαναστατήσει για το αυτονόητο.

Η, δε, βία της προπαγάνδας –προερχόμενη κατά ριπάς εξ αριστερών– δεν σταμάτησε λεπτό. Λίγο ακόμη και θα μας κάνουν να πιστέψουμε ότι την ώρα που ψηφίζουν το ένα μετά το άλλο τα μέτρα που απορρέουν από το Μνημόνιο ΙΙΙ, ξαφνικά θα πεταχτούν στον κάλαθο των αχρήστων, γιατί απλά δεν τα πιστεύουν.

Ακόμη και τα αυτονόητα, λοιπόν, αυτήν την ύστατη ώρα φαντάζουν ξεχασμένες αξίες και η Ελλάδα δυστυχώς οδεύει στο άγνωστο με επικρατέστερο σενάριο αυτό της απόλυτης υποταγής στο ψεύδος και τον ανορθολογισμό.

Έως πότε…
 
Και στο κάτω - κάτω θα μιλήσουμε για την Ελλάδα που θέλουμε ή θα ταξιδεύουμε στον μικρόκοσμό μας αναλύοντας τι είναι «παλιό» και τι είναι «νέο». Γιατί αλήθεια, ποιος μπορεί να πιστέψει ότι η αριστερή διακυβέρνηση έφερε το νέο και έδωσε στον λαό όραμα και ελπίδα; Υπήρξε κάποια υποψία του καινούριου;

Δυστυχώς καμία. Ο κ. Τσίπρας δεν φόρεσε κανένα φίλτρο πολιτικής… αιμοκάθαρσης και παρέμεινε αγκιστρωμένος σε αριστερές ιδεοληψίες με ολέθρια αποτελέσματα για την πορεία της χώρας. Άλλωστε δεν πρέπει να αμφιβάλλουμε πως η προκήρυξη των βουλευτικών εκλογών έγινε αποκλειστικά και μόνο για την εξαφάνιση του εσωτερικού εχθρού του ΣΥΡΙΖΑ. «Ήταν μια κίνηση εκκαθάρισης της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας και του κόμματος» όπως είχε πει χαρακτηριστικά ο λογογράφος του κ. Τσίπρα, κ. Θ. Κόλλιας.

Ωστόσο, ο κ. Τσίπρας κάνει ένα ακόμη λάθος. Επαναλαμβάνει τα λάθη του δημοψηφίσματος στην προσπάθειά του να αποτάξει τις ευθύνες του. Τότε πέταξε την καυτή πατάτα στον ελληνικό λαό θέλοντας να τον κάνει συνένοχο και σήμερα συνεχίζει το μικροκομματικό «παιχνίδι» που θα έχει άσχημες συνέπειες για τον κάθε έναν από μας.

Τελικά θα τα καταφέρει;

Η ευημερία του λαού είναι ο υπέρτατος νόμος και θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε μόνο μέσα από ένα «Σύμφωνο Εργασίας». Ένα κοινωνικό “working paper” που δεν θα μας ταχυδρομηθεί από την Ευρώπη αλλά θα αποτελεί συμβόλαιο με την κοινωνία βάζοντας οριστικά στην άκρη και αμετάκλητα την παραγωγική δυστυχία και τον επικίνδυνο παραλογισμό που μας οδήγησαν σε μονομανίες ολόκληρων δεκαετιών.
Και σε αυτή την συμφωνία πρέπει να πρωτοστατήσουν οι δήμοι μας.

Find Us on Facebook