Mar 31, 2017 Last Updated 9:36 AM, Mar 29, 2017
Konstantinos Sarrikostas

Konstantinos Sarrikostas

Πλήθος κόσμου παρακολούθησε τo βράδυ της Δευτέρας τη διάλεξη για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και την καταπολέμηση της ανεργίας που διοργάνωσε ο Δήμος Γλυφάδας στο Διασχολικό Κέντρο της πόλης.

Ο Ντένης Κουτούδης, πιστοποιημένος επαγγελματίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωση και δη στο LinkedIn, μίλησε εκτενώς για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και την εύρεση εργασίας μέσω του μεγαλύτερου κοινωνικού δικτύου για επαγγελματίες στον κόσμο, του LinkedIn.

Από την πλευρά του ο Δήμαρχος Γλυφάδας, Γιώργος Παπανικολάου, στην εισαγωγική του τοποθέτηση, αναφέρθηκε στο ρόλο της δικτύωσης στην επιχειρηματικότητα και φυσικά στην αναζήτηση εργασίας.

018

Όπως τόνισε ότι η δημοτική αρχή θα αναλάβει και άλλες ανάλογες πρωτοβουλίες για παρόμοιες εκδηλώσεις, που στηρίζουν το επιχειρείν και βοηθούν στην καταπολέμηση της ανεργίας.

022

Ειδικές αναφορές έγιναν από τον κ. Κουτούδη στους τρόπους επαγγελματικής δικτύωσης (networking) καθώς επίσης και στην αναγνωρισιμότητα του εμπορικού σήματος (brand awareness). Παράλληλα, ο βασικός ομιλητής της εκδήλωσης περιέγραψε αναλυτικά τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει κανείς για να πετύχει τον επαγγελματικό του στόχο μέσα στο μεγαλύτερο κοινωνικό δίκτυο των επαγγελματιών.

020

Ας είμαστε ειλικρινείς. Καμία ελπίδα και κανένα νέο όραμα, πολιτικό και κοινωνικό, δεν ξημέρωσε με την έλευση του 2017. Όσο και αν αναζητούσαμε να ξεφύγουμε από τα καταθλιπτικά φαινόμενα του 2016, όσο και αν διψάγαμε για μια κοινωνική, ηθική και πνευματική ανόρθωση, το μέλλον μας προμηνύεται το ίδιο, αν όχι πιο γκρίζο και αβέβαιο, δοκιμάζοντας για μια ακόμη χρονιά την τύχη μας με δημαγωγούς και λαοπλάνους. Παίζοντας στα ζάρια όχι μόνο τις ζωές μας, αλλά ακόμη χειρότερα τις ζωές των επόμενων γενεών.

Από αυτή εδώ τη στήλη το έχουμε γράψει ξανά. Ζούμε στην εποχή του παραλόγου, ακολουθούμε την οπισθοδρόμηση που μας προστάζουν κάποιοι δεκάδες κακοκέφαλοι και αφήνουμε στην άκρη τις όποιες μικρές, ίσως και αόρατες, κάποιες φορές, επαναστάσεις του αυτονόητου. Δεν αντιδρούμε για τίποτα, αλλά έχουμε γνώμη για τα πάντα.

Η συγκυβέρνηση, για παράδειγμα, που κρατά το τιμόνι της χώρας, κυβερνά με τη λεγόμενη «αυταρχική εκδοχή». Χωρίς αποτελέσματα προχωρά σε θεσμικές παρεμβάσεις και θεσμικές αλλοιώσεις, θεωρώντας ότι κάτι τέτοιο θα την κρατήσει στην εξουσία για αρκετό ακόμη διάστημα.

Από την άλλη πλευρά, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ανακαλύπτει δήθεν νέους τρόπους επικοινωνίας, βγάζοντας από το συρτάρι αραχνιασμένες επικοινωνιακές πρακτικές με ξεπεσμένο αφήγημα και κυριολεκτικά μηδενικό αποτέλεσμα. Πρόσφατο παράδειγμα, η δήθεν αιφνίδια και εξ απορρήτων επίσκεψη του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε μεγάλο δημόσιο νοσοκομείο και μάλιστα στα επείγοντα περιστατικά εν ώρα εφημερίας, η οποία τελικά έμεινε μυστική για λίγα λεπτά, καθώς το αμέσως επόμενο διάστημα τόσο οι φωτογραφίες όσο και τα τηλεοπτικά πλάνα εμφανίστηκαν στις οθόνες μας αποδομώνοντας με ταχύτητα φωτός την κατά τ’ άλλα τόσο αυθόρμητη αυτή επίσκεψη σε συμπολίτες μας που ασθενούν.

Τα δε υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης μιμούνται την ανικανότητα του άλλου και διαγωνίζονται να λάβουν τη χρυσή σφαίρα του πιο λαϊκιστή, πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις.

Αντί, λοιπόν, και όπως θα περιμέναμε να εστιάζουν στην οικονομική στασιμότητα, στο αποτυχημένο κράτος και στη γεωπολιτική εμπλοκή που συμβαίνει δίπλα μας και να προτείνουν λύσεις, αρκούνται στη μετριότητα, την ώρα που πλήθος αναλυτών ανά τον κόσμο προειδοποιούν για τη στρεβλή πορεία της χώρας.

Πρόσφατο παράδειγμα η ανάλυση της Citigroup, της Credit Suisse και της Morgan Stanley, οι οποίες, από διαφορετικές οπτικές, προβλέπουν πολιτική αστάθεια, αποδομούν τη στάση των εταίρων και αναλύουν τους λόγους που είναι δύσκολη ως και ακατόρθωτη μια οριστική έξοδος της χώρας από τα δεσμά.

Και σαν να μη φτάνουν όλα αυτά, οι κίνδυνοι είναι πλέον ορατοί και στην κοινωνία μας, που αν και τους αντιλαμβάνεται αρκείται στο να παραμένει απαθής. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει από όλες τις τελευταίες δημοσκοπήσεις οι οποίες αποτυπώνουν τους κινδύνους και τις απειλές στο εσωτερικό περιβάλλον.

«Απογοήτευση, ανασφάλεια και δυσπιστία προς την πολιτική» ήταν ο τίτλος σε πρωτοσέλιδο της εφημερίδας το «To Βήμα», ενώ στη «Real News» μεσουρανούσε προ ολίγων ημερών ο τίτλος για το πόσο απαισιόδοξοι είναι για το 2017 οι Έλληνες.

Οι λέξεις, σύμφωνα με την MRB, που είναι πρώτες στο λεξιλόγιο των Ελλήνων όταν σκέφτονται το 2017 είναι «ανησυχία» για το 63,1%, «φόβος» για το 47,9%, «οργή» για το 29,7% και «ντροπή» για το 24,3%, ενώ μόλις το 0,7% αισθάνεται «σιγουριά».
Στην ίδια δημοσκόπηση και στο ερώτημα «πόσο ικανός / δυνατός αισθάνεστε να διατηρήσετε τη σημερινή ποιότητα ζωής σας και το 2017», το 77%, δηλαδή περίπου οι 8 στους 10, απαντά «λίγο» και «καθόλου» και μόλις το 19,5% «πολύ».

Στην πρόσφατη έρευνα της Κάπα Research για «Το Βήμα» αποτυπώνεται, την ίδια στιγμή, η ανικανότητα των δύο κομμάτων εξουσίας να απευθυνθούν σε εθνικό ακροατήριο, με το 50% του εκλογικού σώματος να αποστασιοποιείται από τα κόμματα. Μάλιστα, οι ίδιοι οι πολίτες θεωρούν σε ποσοστό 65% ότι το 2017 θα είναι χειρότερο από το 2016, με τις αντοχές τους να έχουν εξαντληθεί και την απογοήτευση να είναι ολοφάνερη σε κάθε δείκτη και σε κάθε απάντηση.

Ποιο είναι, λοιπόν, το ζητούμενο και γιατί ούτε τώρα στο κατώφλι του 2017 δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε έστω και στο ελάχιστο το ξεχωριστό παράδειγμα των φλαμίνγκο, τα οποία για να πετύχουν το παραμικρό αντιμετωπίζουν όλα μαζί τα προβλήματα. Όπως έγινε πρόσφατα, όταν σε πολικές θερμοκρασίες αγκαλιάστηκαν 1.000 και πλέον φλαμίνγκο ώστε να ζεσταθούν.

Τι φταίει και δεν μπορούμε να «ζεσταθούμε», να ανασάνουμε και να σταθούμε στα πόδια μας; Η αναξιοκρατία και η ατιμωρησία, θα πει στο βιβλίο του «Να σηκωθούμε όρθιοι» ο επίκουρος καθηγητής Φιλοσοφικής Γιώργος Πολίτης, είναι αυτά που μας εμποδίζουν, καθώς, όπως ο ίδιος υπογραμμίζει, «είναι αδιανόητη η φυσικότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε την ανομία, εμμένοντας στην οικονομική ανάγνωση της κρίσης που είναι ο μόνος σίγουρος δρόμος για να μην την ξεπεράσουμε ποτέ».

Tagged under

Ποιοι είχαν περάσει από  την ψαροταβέρνα του στη Γλυφάδα

Aνήμερα της  ονομαστική του γιορτής, «έφυγε» από τη ζωή - πλήρης ημερών - ένας από τους πιο γνωστούς και αγαπητούς Γλυφαδιώτες.

Ο Γιάννης Αντωνόπουλος είχε συνδέσει την ζωή του με την ιστορία της Γλυφάδας και πολλές φορές είχε συντελέσει και στη δημιουργία αυτής της Ιστορίας. Στο πολύ γνωστό εστιατόριο, στην παραλία της Γλυφάδας, σύχναζαν κατά καιρούς μεγάλες προσωπικότητες Έλληνες και ξένοι. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε  τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Αριστοτέλη Ωνάση, οι οποίοι και οι δυο είχαν αναπτύξει ειδική φιλική σχέση με τον εκλιπόντα.

Από την ψαροταβέρνα του μπαρμπα-Γιάννη του Αντωνόπουλου, δίπλα από τα Αστέρια, γωνία Ποσειδώνος με Διαδόχου Παύλου, έχουν περάσει πρόσωπα που φαντάζουν μυθικά. Προσωπικότητες της πολιτικής, της τέχνης, της επιστήμης αλλά και μεγιστάνες, με πρώτο τον Αριστοτέλη Ωνάση. Κι ο μπάρμπα-Γιάννης, αθόρυβα όλα αυτά τα χρόνια, εξυπηρετεί, φιλοξενεί αλλά κυρίως αφουγκράζεται. Μεταξύ τύρου και αχλαδιού, τόσοι και τόσοι επώνυμοι συζητούν κι ο ταβερνιάρης ακούει… Έτσι, ένας άνθρωπος που δεν τελείωσε καλά καλά το Δημοτικό, έχει άποψη για την πολιτική, την τέχνη, την οικονομία, το τραπεζικό σύστημα. Και βέβαια, κανείς δεν γνωρίζει καλύτερα απ’ αυτόν με τόσες λεπτομέρειες κι ονόματα την ιστορίατης Γλυφάδας.

Σε συνέντευξη που είχε δώσει παλιότερα στο glyfada-freepress.gr είχε αναφέρει:

- Και ποιοί άλλοι διάσημοι πέρασαν από εδώ;

- Τί να σου λέω τώρα… Συλλογή διασημοτήτων θα κάνουμε; Ο Τσώρτσιλ ήρθε δυό φορές, η Σοράγια, ο Φράνκ Σινάτρα…

Άκου… εγώ όλα τα έμαθα εδώ μέσα. Δεν ξέρεις τί έχω ακούσει. Αν μ’ έβγαζες από εδώ και με πήγαινες στην πλατεία, θα πουλούσα γιαούρτια μαζί με τον Νικολάκη που είχε την ΕΒΓΑ. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τί κουβέντες έχω ακούσει και τί διαστροφές τόσα χρόνια εδώ. Εγώ τον Φρόυντ τον παίρνω υπάλληλο για τα πιάτα. Από μικρό παιδί ήμουν συλλέκτης όσων άκουγα. Πώς μαζεύει κάποιος γραμματόσημα;

Εδώ έτρωγε ο Ωνάσης όταν τον ειδοποίησαν για τον θάνατο του γιού του. Αυτός ο λογαριασμός έμεινε απλήρωτος… Αυτό ήταν και το τέλος του.

Δεν μπορείς να φανταστείς. Η Χριστίνα ήταν εδώ, όλοι εδώ μέσα.Θυμάμαι το 1957 είχε κάνει μια γιορτή εδώ στ’ Αστέρια που είχε αφήσει εποχή. Δεν είχε πάρει ακόμα την Ολυμπιακή. Μόλις είχε έρθει στην Ελλάδα απ’ την Αργεντινή. Έφερε τους Πλάτερς, ένα συγκρότημα απ’ την Αμερική, έφερε τον Ρενιέ με την Γκρέις Κέλλυ κι έφερε και διακόσιες μαζορέτες απ’ το Παρίσι. Έφτιαξαν προβλήτες από βαρέλια μέσα στην θάλασσα και τις έβαλαν εκεί πάνωνα χορεύουν καν καν.  Ξέρεις τί είναι καν καν;  Έδειχναν… τα μεριά τους!

- Ξέρουμε ότι είστε αριστερός, μα στους τοίχους του μαγαζιού σας δεσπόζουν φωτογραφίες του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Γιατί αυτό κύριε Γιάννη;

antonopoulos2

- Εμένα μ’ αγάπησαν τρεις άνθρωποι. Η μάνα μου, ένας καθηγητής μου και τρίτος -θα σου πω και θα μου πεις ότι χάνω λάδια- μ’ αγάπαγε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Του έλεγαν τότε “δεν ντρέπεσαι Κώστα να πηγαίνεις στον Αντωνόπουλο, στον κομμουνιστή να τρως”… ‘Ομως ερχόταν. Κι εγώ όμως, δεν τον άφησα ούτε μια βδομάδα, όσον καιρό ήταν στην εξορία. Κι ας ήμουν κομμουνιστής. Γιατί από παιδί ήμουν κατά της αδικίας.

Δεν είχα ανάγκη, ήταν από τη φύση μου.

Ήρθε λοιπόν ο Καραμανλής 24 Ιουνίου το βράδυ από το Παρίσι και στις 25 το μεσημέρι φάγαμε εδώ… Μ’ αγκάλιαζε, με φίλαγε κι έκλαιγε, γιατί κάθε εβδομάδα του έστελνα μια καρτ ποστάλ με τα Αστέρια που ήταν η καμπάνα του και του έγραφα “Η αχαριστία υποχωρεί, η νοσταλγία έρχεται. Σύντομα θα είσαι κοντά μας”. Τον είχαν εγκαταλείψει όλοι επί χούντας. Εγώ δεν ήμουν κομματικός φίλος του Καραμανλή κι αυτό ήταν το μεγαλείο.

Αλλά είχα και την τύχη, απ’ τον Θεό ήταν αυτό, να μην του ζητήσω ποτέ τίποτα. Όταν αρρώστησε κι έκανε μια εγχείρηση στον Ευαγγελισμό, του πήγαινα εκεί το φαγητό κάθε μέρα. Ύστερα είχε τη μέση του και παιδευόταν δυό μήνες. Φέραμε έναν Ιταλό ορθοπεδικό και δεν τον άφησα μια μέρα. Και κοίταξα και την Αμαλία όταν χώρισε.

Και πες μου τώρα, ποιός έχει τέτοια φωτογραφία; Ξέρεις τί κόστος έχει αυτό; Αριστεροί, Παπανδρεϊκοί και άλλοι φανατισμένοι, έφευγαν μόλις έβλεπαν την φωτογραφία. Ποιός άλλος τιμάει έτσι την μνήμη του;

- Και τον Ανδρέα Παπανδρέου; Τον γνωρίσατε;

- Ο Ανδρέας περνούσε εδώ τα καλοκαίρια, τα παιδικά του χρόνια. Ήμουν φίλος του. Με περνάει τέσσερα χρόνια. Ψαρεύαμε μαζί και για τρεις μήνες έμενε εδώ στα καμαράκια που νοικιάζαμε εμείς στους παραθεριστές. Έχουμε μεγαλώσει μαζί. Και την ημέρα που έγινε Πρωθυπουργός, ήταν Γενάρης θυμάμαι και χιόνιζε κι ήρθε και κάτσαμε εδώ στην γωνία. Είχαν νοικιάσει ένα ξενοδοχείο στο Καβούρι τότε κι είχαν πολιτικό γεύμα κι ήρθε να μου πει να μην κλείσω για να έρθουν να φάνε… εδώ συζήτησαν το ποιός θα γίνει Υπουργός.

Όταν ήμασταν παιδιά τον είχα πάει δυό φορές στην Βούλα. Βούτηξε εδώ κι έσκισε το κεφάλι του τη μια φορά και την άλλη τα πόδια του σε μιά άγκυρα και τον έβαλα στο ποδήλατο και τον πήγα στο νοσοκομείο. Δεν έχεις ιδέα ποιός ήταν. Ούτε ήξερε τί του γινόταν… Έλεγε τρέλες. Κι αυτοί όλοι που είχε μαζέψει ήταν για κωμωδία. Τραγική κατάσταση. Δεν τα βλέπεις τώρα; Ο Άκης, ο Λαλιώτης, ένας χωροφύλακας που ‘χε μαζέψει… ο Κουτσόγιωργας. Επίσης, η χούντα έγινε σε εκείνο εκεί το τραπέζι. Την έκανε ο Καραμπεσίνης. Ένας πράκτορας από την Καλαμάτα…

Πώς ο Ταβερνιάρης εξέλεξε Πρόεδρο της Δημοκρατίας

Από το βιβλίο του Μανώλη Κοττάκη “Καραμανλής off the record”

Ο Αντωνόπουλος, αναφέρεται στο βιβλίο, αγαπούσε τόσο πολύ τον εθνάρχη, ώστε στα επτά χρόνια της εξορίας του στο Παρίσι του έστελνε ανελλιπώς κάθε εβδομάδα φρέσκο ψάρι και φέτα Δωδώνης μαζί μ’ ένα σημείωμα που έγραφε “Η αχαριστία υποχωρεί, η νοσταλγία μεγαλώνει, σύντομα θα είσαι κοντά μας!”.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επέστρεψε στην Ελλάδα το βράδυ της 24ης Ιουλίου. Το μεσημέρι της επόμενης ημέρας, μέσα στις χιλιάδες σκοτούρες που είχε στο μυαλό του, θυμήθηκε τον Αντωνόπουλο και πήγε να γευματίσει στο μαγαζί του. Μόλις τον είδε, τον αγκάλιασε, τον φίλησε και δάκρυσε. Φωτογραφία του συγκινητικού αυτού στιγμιότυπου υπάρχει σήμερα στους τοίχους της ταβέρνας.
Χρόνια μετά, όταν ο Ανδρέας εξαπάτησε τον εθνάρχη και πρότεινε τον Σαρτζετάκη για την προεδρία, ο Καραμανλής εξομολογήθηκε στον Αντωνόπουλο, σε μια επίσκεψή του στην Γλυφάδα όπου πήγαινε τακτικά παρέα με τον Χατζηδάκι, τον Χορν και τον Λαμπρία, το εξής: “Απ’ αυτή την παράταξη μόνο ο Παπούλιας μου φέρθηκε καλά”.

Ο Αντωνόπουλος διατήρησε ισχυρή στη μνήμη του αυτή την κουβέντα του Καραμανλή. Μετά την εκλογική νίκη της Ν.Δ. το 2004, η ταβέρνα του έγινε ξανά στέκι υπουργών και λοιπών αξιωματούχων… Σε μια από τις πολλές συνάξεις Καραμανλικών υπουργών, λοιπόν, ο γερο Αντωνόπουλος άκουσε έναν υπουργό να προβλέπει ότι ο Κώστας Καραμανλής θα προτείνει για πρόεδρο της Δημοκρατίας είτε τον Νίκο Κωνσταντόπουλο είτε τον Μίκη Θεοδωράκη. “Είστε τρελοί; Θα κάνετε πρόεδρο τον Θεοδωράκη και τον Κωνσταντόπουλο; Είναι δυνατόν; Τον Παπούλια, τον Ηπειρώτη πρέπει να κάνετε. Μην ξεχνάτε ότι ο Γεώργιος Καραμανλής, ο πατέρας του Εθνάρχη είχε καταγωγή από το Γραμμένο Ιωαννίνων”, ήταν το επιχείρημά του.

Ποιος όμως ν’ ακούσει έναν αγαθό ταβερνιάρη; Οι υπουργάρες γέλασαν με το αστείο και δεν πήραν στα σοβαρά την πρόβλεψη του γερο Αντωνόπουλου. Εκείνον όμως, κάτι τον έτρωγε και, όπως διηγήθηκε σε φίλους του, έκανε κάτι απροσδόκητο: ζήτησε από τον ακαδημαϊκό Αντώνη Κουνάδη, με τον οποίο γευμάτιζε τακτικά ο Παπούλιας στην ταβέρνα του, το τηλέφωνό του στους Φραγκάδες Ιωαννίνων. Εκεί που δεν τον έβρισκε κανείς. Στο ησυχαστήριό του. Τηλεφώνησε στη στάνη του. Ο Παπούλιας αιφνιδιάστηκε. “Πού βρήκες το τηλέφωνο;” ήταν η πρώτη ερώτηση. “Ο Κουνάδης μου το έδωσε” ήταν η απάντηση. “Πιστεύω ότι θα γίνεις πρόεδρος της Δημοκρατίας…” διατύπωσε την πρόβλεψη ο ταβερνιάρης. Δεν υπήρχε τότε καμία ένδειξη περί αυτού και ο Πρόεδρος δεν έδωσε σημασία. Μην πω ότι τον πήρε και για τρελό…

Το glyfada24 εκφράζει τα  θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Βατραχάνθρωποι εντόπισαν σορούς και μεγάλα συντρίμμια του ρωσικού στρατιωτικού αεροσκάφους Tu-154 που συνετρίβη την Κυριακή στη Μαύρη Θάλασσα, σε απόσταση περίπου 1,5 χιλιομέτρου από τις ακτές του Σότσι και στο οποίο επέβαινε η διάσημη Χορωδία Αλεξαντρόφ του Κόκκινου Στρατού.

Σύμφωνα με τις ρωσικές αρχές που διεξάγουν τις έρευνες, τέσσερα κομμάτια του αεροσκάφους βρίσκονται σε βάθος 27 μέτρων και το ένα από αυτά έχει μήκος τεσσάρων μέτρων. Τα σωστικά συνεργεία εξετάζουν το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσουν πλωτό γερανό για να ανασύρουν στην επιφάνεια.

Αρχικά είχε ανακοινωθεί ότι βρέθηκε ακέραια η άτρακτος, όμως η πληροφορία αυτή διαψεύστηκε στη συνέχεια.

Πηγή που συμμετέχει στις έρευνες είπε στο πρακτορείο RIA Novosti ότι πολλά από τα θύματα της αεροπορικής τραγωδίας που ανασύρθηκαν από τη θαλάσσια περιοχή φορούσαν σωσίβια. «Άνθρωποι με σωσίβια, ετοιμάζονταν για εκκένωση» είπε, διευκρινίζοντας όμως ότι δεν βρέθηκαν σωσίβια και στις 11 σορούς που έχουν ανασυρθεί μέχρι στιγμής από τη θάλασσα.

Τέσσερις εκδοχές για τη συντριβή

Τέσσερις εκδοχές εξετάζουν ως πιθανότερες οι αρχές για τη συντριβή του ρωσικού στρατιωτικού αεροσκάφους στη Μαύρη Θάλασσα, μεταξύ των οποίων είναι η τεχνική βλάβη και το ανθρώπινο λάθος, ανέφερε σήμερα η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας (FSB) της Ρωσίας.

Οι ερευνητές εξετάζουν την πιθανότητα να διείσδυσε κάποιο ξένο αντικείμενο στον κινητήρα του Tu-154, να απώλεσε το αεροσκάφος ισχύ λόγω της κακής ποιότητας των καυσίμων, να παρουσίασε μηχανική βλάβη ή να έκανε κάποιο λάθος χειρισμού ο κυβερνήτης του.

Σύμφωνα με την FSB, έχουν βρεθεί αυτόπτες μάρτυρες της τραγωδίας και έχουν κληθεί να καταθέσουν. Υπάρχει επίσης ένα βίντεο, τραβηγμένο από κάμερα στο παρμπρίζ αυτοκινήτου, το οποίο εξετάζεται.

«Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν αποδείξεις ή ενδείξεις που να αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας τρομοκρατικής ενέργειας ή δολιοφθοράς» προσέθεσε η υπηρεσία.

Το ρωσικό Tu-154, με 84 επιβάτες και οκταμελές πλήρωμα, κατέπεσε λίγο μετά την απογείωσή του από το Σότσι, ενώ κατευθυνόταν στη Συρία.

(Με πληροφορίες ΑΠΕ/Γαλλ.πρακτορείο)

Tagged under

Μήπως τελικά το έχουμε στο dna μας; Μήπως φταίει το κατά τ΄ άλλα δήθεν «μοναδικό» μας γενετικό υλικό ή απλά ευθύνεται το αγύριστο κεφάλι μας που συνεχίζουμε να κάνουμε τα ίδια λάθη; Πώς εξηγείται το γεγονός ότι θεωρούμε εαυτούς αλάνθαστους και πως μόνο εμείς έχουμε συγκεντρώσει την απόλυτη γνώση βλέποντας τους διπλανούς μας, Ευρωπαίους και όχι μόνο, ως ανόητους και κουφόνους;

Η αλήθεια είναι, από όποια μεριά και αν το δούμε, πως είμαστε αδιόρθωτοι. Ημέρες αγάπης και Χριστουγέννων, θα πείτε, όμως πώς μπορείς να διατηρείς την ψυχραιμία σου όταν βλέπεις τους συμπολίτες σου και τον ίδιο σου τον εαυτό χωρίς κανένα μέλλον; Και πώς να είσαι αισιόδοξος όταν, μόλις πριν από λίγες μέρες, «καλωσορίσθηκε», με θερμά μάλιστα χειροκροτήματα, ένας προϋπολογισμός που προβλέπει νέα επαχθέστερα μέτρα;

Πώς, λοιπόν, να ξεπεράσεις τον θυμό της τυραννίας που βιώνουμε εδώ και έξι χρόνια και θα υπομείνουμε για πολλά ακόμη; Πώς να πάρεις μια βαθιά ανάσα ανακούφισης όταν το ΔΝΤ ζητά εδώ και τώρα νέα μέτρα ύψους 4,5 δισ. ευρώ και ο περίφημος «κόφτης» κινείται ξυστά πάνω από τα κεφάλια μας; Πώς να κάνεις το επόμενο βήμα, όταν ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού μίλησε για την ανάγκη ύπαρξης νέου μηχανισμού από το 2019 και μετά;

Εν τέλει, πότε θα καταφέρει να αποσυμπιεστεί αυτή η κοινωνία, όταν η ίδια η Ευρώπη δέχεται τις ανερχόμενες ακροδεξιές φωνές και η γεωπολιτική μας θέση, εν μέσω οικονομικής κατάρρευσης, μας κάνει ακόμη πιο εύθραυστους;

Στην πανέμορφη αυτή χώρα δεν τίθεται πλέον θέμα μιας κλασικής πάλης δυο μεγάλων κομμάτων, αλλά η επιβίωση ενός ολόκληρου έθνους. Χωρίς οράματα, χωρίς προγραμματισμό και κυρίως χωρίς ενότητα και πίστη, αυτές τις ώρες ευθύνης, η γκρίζα καθημερινότητα θα μας συνοδεύει σε κάθε μας βήμα. Κι αυτό καθώς κατασκευάζουμε –σκόπιμα ή μη– λάθος εχθρούς. Φταίει η αλαζονεία μας, οι μικροκομματικές πολιτικές, η νοοτροπία του έπαρχου της Ευρώπης και οι εξωνημένες φωνές. Δεν μας φταίει ο διπλανός μας και ο κάθε εκπρόσωπος των δανειστών. Φταίμε εμείς και δεν μας σώζουν ούτε οι επισκέψεις στην Κούβα, ούτε τα προσκυνήματα στους Αγίους Τόπους.

Ας μην ξεχνάμε όμως πως οι μόνες φορές που σταθήκαμε στο ύψος των περιστάσεων και «σκεφθήκαμε σοβαρά ως έθνος» -όπως είχε πει ο Μάνος Χατζιδάκις- ήταν στις καταστροφές. Έως… τότε, έως την επόμενη μέρα, καλά Χριστούγεννα.

Find Us on Facebook