Oct 19, 2018 Last Updated 1:29 PM, Oct 18, 2018
Ένας  Γλυφαδιώτης -από τους κορυφαίους της πόλης μας-  που έχει «φάει» τα γήπεδα του μπάσκετ με το… κουτάλι, μίλησε στο glyfada24.gr για το Νίκο Γκάλη. Πως τον γνώρισε σε ηλικία 7 χρονών και τι έγινε στη συνάντηση που είχε μαζί του το 2014 στη Γλυφάδα. Αφορμή για την επικοινωνία μας με τον φίλο μας Περικλή Δορκοφίκη στάθηκε η χθεσινή του ανάρτηση στα social media με την είσοδο του Νίκο Γκάλη στο Naismith Hall of Fame. Διαβάστε τι έγραψε ο υπεύθυνος Αθλητισμού του Δήμου Γλυφάδας:    

«Με βουρκωμένα μάτια, ο Γκάλης μας ανάγκασε να ανατριχιάσουμε, να βουρκώσουμε, να χαρούμε με τη χαρά του, να γεμίσουμε συναισθήματα για έναν άνθρωπο που νιώθουμε δικό μας.
"Είναι τιμή και όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Ευχαριστώ τον Bob McAdoo που με παρουσίασε. Μας συνδέουν πολλά από το παρελθόν. Ευχαριστώ που με ακολούθησε, είναι σαν αδελφός για εμένα. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα παίξω στην Ελλάδα. Το όνειρό μου ήταν πάντα να παίξω στο ΝΒΑ. Είχα όμως προτάσεις από την Ελλάδα, την οποία δεν είχα ποτέ επισκεφθεί, δεν ήξερα ότι υπήρχε μπάσκετ εκεί. Πήγα και είναι μια απόφαση που δεν θα μετανιώσω ποτέ. Όταν πήραμε το 1987 το χρυσό μετάλλιο, ο λαός βγήκε στο δρόμο και πλέον το ελληνικό μπάσκετ είναι το εθνικό σπορ. Δεν υπάρχει σπίτι χωρίς μια μπασκέτα τώρα πια. Αισθάνομαι ευγνώμων γι' αυτό. Περπατώ στους δρόμους της γειτονιάς μου στη Θεσσαλονίκη, μου ζητούν αυτόγραφα με αγκαλιάζουν, μου λένε Νίκο, Νίκο... Ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου. Μια κυρία με ευχαρίστησε γιατί έσωσα το γιο της που ήταν εθισμένος, το μπάσκετ έσωσε έναν άνθρωπο. Ευχαριστώ τη σύζυγο και την κόρη μου. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ".
Νίκο σ’ ευχαριστώ, ξέρεις εσύ!».
Αφού το διαβάσαμε και εμείς αναζητήσαμε το τι κρύβεται πίσω από αυτά τα λόγια ευγνωμοσύνης. «Το 1987 και βγαίνοντας μαζί με τον πατέρα μου από το κολυμβητήριο της Γλυφάδας- τότε έκανα κολύμβηση- συναντήσαμε το Νίκο Γκάλη που έμενε στο ξενοδοχείο John’s μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της εθνικής ομάδας. Στη σύντομη συζήτηση που είχαμε προέτρεψε τον πατέρα μου- λόγω ύψους- να με στρέψει  προς το μπάσκετ. Ακολούθησα τη συμβουλή του και δε μετάνιωσα ποτέ» μας τόνισε ο Περικλής Δορκοφίκης και συμπλήρωσε: «Του έδωσα μια φωτογραφία του και αυτός μου την υπέγραψε. Ήταν μια ωραία ανάμνηση που συντρόφεψε όλα αυτά τα χρόνια στα γήπεδα. Όμως, δεν ήταν η μοναδική συνάντηση που είχε με το θρύλο του ελληνικού μπάσκετ. «Το 2014 τον συνάντησα ξανά τυχαία στο Opus. Τότε τον ρώτησα αν πρέπει να ασχοληθώ με τα κοινά κατεβαίνοντας για δημοτικός σύμβουλος. Και αυτή τη φορά μου έδωσε ασίστ να βάλω καλάθι και φυσικά δεν το μετάνιωσα. Σ’ ευχαριστώ Νίκο Γκάλη Ξέρεις εσύ…».             
Αυτή είναι μία από τις πολλές ιστορίες που έκαναν τον Νίκο Γκάλη μοναδικό…
Το διήμερο εκδηλώσεων για την τάξη του 2017 στο Hall of Fame του μπάσκετ ξεκίνησαν στο Σπρίνγκφιλντ. Ο Νίκος Γκάλης πήρε το "πορτοκαλί σακάκι" των υποψηφίων και σε λίγες ώρες θα γίνει και επίσημα μέλος της κορυφαίας λίστας αθλητών του μπάσκετ στον κόσμο.
Στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame θα κορυφωθούν σε λίγες ώρες οι εκδηλώσεις για την είσοδο των μελών στην τάξη του 2017. Συγκινημένος ο Νίκος Γκάλης, φορώντας το πορτοκαλί σακάκι, είπε λίγα λόγια στην επίσημη παρουσίαση των νέων μελών της ελίτ του παγκοσμίου μπάσκετ.
"Είμαι χαρούμενος, που βρίσκομαι εδώ και εκπροσωπώ την Ελλάδα" είπε ο "γκάνγκστερ" του Ελληνικού μπάσκετ. Δίπλα σε έναν από τους καλύτερους NBAers, τον Τρέισι Μακ Γκρέιντι,  στον προπονητή του Πανεπιστημίου του Kansas Bill Self, τη Rebecca Lobo (μία από τις κορυφαίες μπασκετμπολίστριες όλων των εποχών), την προπονήτρια Muffet McGraw, τoν coach Λυκείων Robert Hughes, τoν πρώην παίκτη και ιδιοκτήτη των Harlem Globetrotters Mannie Jackson, τoν Tom Jernstedt (ο άνθρωπος που δημιούργησε τα Final 4 του NCAA), τον Jerry Krause (ο άνθρωπος που έφτιαξε τη δυναστεία των Σικάγο Μπουλς του Μάικλ Τζόρνταν) και τoν George McGinnis (θρύλος του ABA και πρώην παίκτης του ΝΒΑ.
Ο Μπομπ Μάκαντου είναι εκείνος που θα παρουσιάσει το Νίκο Γκάλη στους προσκεκλημένους και το κοινό που θα παρακολουθήσει την τελετή της απονομής του δαχτυλιδιού του Hall of Fame και θα ξεκινήσει τα ξημερώματα του Σαββάτου (01.30-03.30) στο Σπρίνγκφιλντ.
Το πανεπιστήμιο του Σίτον Χολ, στο οποίο φοίτησε ο Νίκος Γκάλης, ετοίμασε ένα ακόμη αφιέρωμα στον κορυφαίο Έλληνα μπασκετμπολίστα, για να μάθουν και οι Αμερικανοί, ποιος είναι ο μόλις 6ος μη Αμερικανός, που δεν έχει αγωνιστεί στο NBA, αλλά θα μπει στο Hall of Fame.
Tριάντα χρόνια είναι πολύ μεγάλο διάστημα που δοκιμάζει την αντοχή κάθε ανάμνησης. Τριάντα χρόνια είναι «μια ολόκληρη ζωή», όπως έλεγαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες. Τριάντα χρόνια πλέον και εκείνο το ταξίδι της Εθνικής ομάδας μπάσκετ που έλυσε κάβους από τον όρμο του Νέου Φαλήρου, σαν σήμερα, το βράδυ της 14ης Ιουνίου 1987 και είχε για «ούριο άνεμο» στα πανιά του τις ιαχές ολόκληρου του ελληνικού λαού, συνεχίζεται πεισματικά στο πέρασμα του χρόνου. Ηταν η «άγια νύχτα» του ελληνικού αθλητισμού. Η νίκη στην παράταση του τελικού του Ευρωμπάσκετ, κόντρα στην τότε Σοβιετική Ενωση, με τις δύο εύστοχες βολές του Αργύρη Καμπούρη για το ιστορικό 101-103 και η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου, ήταν η αφετηρία για να μπει στην άκρη ο... δαίμονας της ατομικότητας και του εγωισμού των Νεοελλήνων.
«Ημασταν πάντοτε παικτάρες, μα δεν αλλάζαμε μπαλιές», ομολογούσε εύστοχα και ο στίχος του τραγουδιού των Φατμέ που γράφτηκε για το αθλητικό έπος του ’87. Τότε, δηλαδή, που οι παίκτες της Εθνικής έθεσαν το «εγώ» κάτω από το «εμείς» και έγιναν μαζί οι 12 θεοί του Ολύμπου.
Ο θρίαμβος ομαδικού αθλήματος από το άσημο -μέχρι τότε- μπάσκετ, προκάλεσε «επανάσταση» στον ελληνικό αθλητισμό. Ανοιξε τον δρόμο για τις απαραίτητες συνεργασίες ατόμων που μπορεί να έχουν διαφορετικούς χαρακτήρες, να μην έχουν κοινά ενδιαφέροντα εκτός της ομάδας και να μην υπάρχουν ιδιαίτερες φιλίες και συμπάθειες, αλλά κυριαρχούν η αλληλοεκτίμηση και ο αλληλοσεβασμός.
Τριάντα χρόνια μετά και σαν σήμερα το βράδυ, κάθε μία από τις αμέτρητες αναμνήσεις παραμένει αναλλοίωτη στη σκέψη. Ηταν το απίστευτο που έγινε πραγματικότητα. Eκείνη την ημέρα άρχισα αντίστροφα τη δημοσιογραφική διαδρομή μου για το στάδιο «Ειρήνης και Φιλίας» από την έναρξη του Ευρωμπάσκετ στις 3 Ιουνίου. Πήγα στο ορμητήριο της Εθνικής ομάδας στο  ξενοδοχείο «Τζόουνς» που βρίσκεται στη Γλυφάδα, γιατί ήθελα να ακολουθήσω την αποστολή μέχρι το ΣΕΦ. Ηταν μια πραγματική παρέλαση, χωρίς στρατεύματα. Εκατοντάδες κόσμου, από στόμα σε στόμα, γνώριζαν την ώρα που θα άρχιζε η διαδρομή του πούλμαν που μετέφερε τους διεθνείς παίκτες και είχαν πάρει θέση στα πεζοδρόμια από τη Γλυφάδα και σε όλο το μήκος της παραλιακής οδού. Η εικόνα των Ελλήνων φιλάθλων κάθε ηλικίας που κρατούσαν σημαίες, χειροκροτούσαν και φώναζαν συνθήματα, παρομοιαζόταν με την επιστράτευση της 28ης Οκτωβρίου 1940 και τους χαμογελαστούς στρατιώτες που αναχωρούσαν για το αλβανικό μέτωπο, ακούγοντας την ευχή «με τη νίκη, παιδιά».
Η βεβαιότητα του ίδιου του κόσμου ότι το βράδυ της 14ης Ιουνίου δεν υπήρχε άλλο αποτέλεσμα από τη νίκη των 8 εκατομμυρίων Ελλήνων, κόντρα στην πανίσχυρη Σοβιετική Ενωση των 250 εκατομμυρίων, αποτέλεσε τη μέγιστη ψυχολογική ώθηση για τα «παιδιά της Ελλάδας».
Το πρωί του τελικού είχα γίνει μάρτυρας ενός σημαδιακού διαλόγου στην καθιερωμένη παρτίδα τάβλι που έπαιζαν ο Νίκος Γκάλης και ο γυμναστής της Εθνικής, Νίκος Σισμανίδης. Ο Γκάλης είχε κερδίσει τις περισσότερες φορές, αλλά στην τελευταία παρτίδα διαγραφόταν... ήττα που «μισούσε». Ο Σισμανίδης εξέφρασε την πρόβλεψή του: «Νίκο θα χάσεις το πρωί, αλλά θα νικήσεις το βράδυ». Και ο ετοιμόλογος Γκάλης του απάντησε: «Σήμερα θα κερδίζω από το πρωί μέχρι το βράδυ»! Στην προτελευταία ζαριά για το «μάζεμα», ο «γκάνγκστερ» έφερε πεντάρες! Το βράδυ έδωσε ένα ακόμα επιθετικό ρεσιτάλ, με τους 40 πόντους που σκόραρε και μαζί με τον Γιαννάκη, τον Φασούλα, τον Χριστοδούλου, τον Καμπούρη, τον Φιλίππου, τον Ανδρίτσο, τον Σταυρόπουλο, τον Ιωάννου, τον Ρωμανίδη, τον Λινάρδο και τον Καρατζά, ανέβασε όλο το ελληνικό έθνος στο απόγειο της αθλητικής δόξας.
Μακάρι αυτή η παρέα των 12 «Θεών του Ολύμπου» να σμίξει απόλυτα στον σημερινό εορτασμό των 30 χρόνων για το «χρυσό» του ’87 και η φωτογραφία να είναι πλήρης. Οπως εκείνο το βράδυ. Το αξίζουν οι ίδιοι που ανέβηκαν στο πρώτο σκαλί του βάθρου.

Find Us on Facebook