Oct 24, 2020 Last Updated 5:45 PM, Oct 23, 2020
Published in ΑΡΘΡΑ
Read 896 times
Rate this item
(1 Vote)
Η πόλη που ζω κατά κοινή ομολογία είναι προικισμένη με απίστευτη φυσική ομορφιά. Συνδυάζει βουνό - θάλασσα και χαρακτηρίζεται ως μια από τις ωραιότερες περιοχές της Αττικής, την οποία επιλέγουν εδώ και χρόνια ως τόπο διαμονής αρκετοί επιφανείς  Έλληνες και όχι μόνο. Η πόλη που ζω φιλοξενεί όλα τα κοινωνικά στρώματα. Σε πολλές περιπτώσεις ένας μόλις δρόμος  χωρίζει τις βίλες από τις λαϊκές κατοικίες.   
 
Η πόλη που ζω έχει ένα δήμαρχο, νέο και δραστήριο με όρεξη για δουλειά.  Σκοπός του είναι  κατά τη διάρκεια της θητείας του να αναβαθμίσει βιοτικά την περιοχή του.  Όμως δεν αρκεί μόνο αυτό… Για να επιτευχθεί ο στόχος  πρέπει να έχουν ενεργό ρόλο και οι 160.000 δημότες και να μην τα περιμένουν όλα από τους  500 εργαζόμενους στο δήμο.
 Βιώνουμε μια δύσκολη εποχή με σοβαρές έγνοιες … Όμως, με καλή θέληση μπορεί να βελτιωθεί η καθημερινότητά μας.  Θα αναφέρω στις παρακάτω γραμμές κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα…  Σκοπός είναι να συμβάλλω στην ευαισθητοποίηση του κοινωνικού συνόλου και όχι για να δημιουργηθούν ενοχές. 
 
Έτσι λοιπόν, στην πόλη που ζω όλοι νοιάζονται για  την καθαριότητα.  Θέλουν κάδους απορριμμάτων στο δρόμο τους αλλά όχι έξω από το σπίτι τους.  Συνήθως όμως, βλέπουμε το καπάκι των ειδικών κάδων ανοιχτό  με συνέπεια είτε κάνει ζέστη, είτε κρύο η ρύπανση και οι οσμές να είναι αφόρητες. Επίσης, κάποιοι  πετούν τα οικιακά τους απόβλητα και  στους κάδους ανακύκλωσης!           
 
Στην πόλη που ζω, πολλοί είναι εκείνοι που δείχνουν ευαισθησία για το περιβάλλον αλλά…  Κάποια δέντρα στα πεζοδρόμια ξεραίνονται γιατί δεν τα φροντίζει κανείς. Ποτίζουν τους κήπους αλλά δε ρίχνουν μια στάλα νερό και σ’ αυτά. Στις πολλές δεντροφυτεύσεις που διοργανώνονται κάθε χρόνο από τοπικούς φορείς,  συμμετέχουν δυστυχώς ελάχιστοι. Κάτι ανάλογο γίνεται και με τις πρωτοβουλίες καθαρισμού της παράκτιας ζώνης. Δεν είναι κρίμα…;        
 
Στην πόλη που ζω, όλοι θέλουν να λειτουργεί στην περιοχή τους λαϊκή αγορά αλλά όχι στη γειτονιά τους. Και όταν αποφασίζεται εκ περιτροπής η μεταφορά της υπαίθριας αγοράς σηκώνουν επανάσταση. 
 
Στην πόλη που ζω,  κάποιοι επιμένουν να παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια ενώ υπάρχει χώρος κάτω από αυτά. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις διαβάσεις και τις θέσεις στάθμευσης των ΑμεΑ. Ας μην παραπονιούνται για το κυκλοφοριακό πρόβλημα.
 
Στην πόλη που ζω, όταν βρίσκουμε ένα χαρτάκι έξω από την πόρτα μας δεν πρέπει να το κλωτσάμε στην πόρτα του γείτονα αλλά να το μαζεύουμε.
 
Στην πόλη που ζω υπάρχουν πολλοί φιλόζωοι αλλά…  Κάποιοι όταν βγάζουν τα ζώα τους βόλτα δεν μαζεύουν τις ακαθαρσίες τους.  Και αν  τους γίνει παρατήρηση κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς… ζώο.    
 
Στην πόλη που ζω, υπάρχουν καμιά τριανταριά παιδικές  χαρές. Όλες φτιάχνονται με χρήματα των δημοτών αλλά κάθε λίγο και λιγάκι χρειάζονται επισκευές.  Βλέπουμε κάποιους να τις καταστρέφουν και δε μιλάμε, δεν το αναφέρουμε πουθενά, λες και δε θέλουμε να παίζουν τα παιδιά μας με ασφάλεια.  
 
Ποια είναι αυτή η πόλη που ζω; Η Γλυφάδα, η οποία μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς αν την αγαπήσουμε όλοι. Δεν είναι κόπος αλλά τρόπος ζωής.  Άρα είναι στο χέρι μας να βελτιώσουμε την πόλη που ζούμε.
 
Γιάννης Σκούφης    
 
Last modified on Thursday, 10 December 2015 17:39

Ροή Ειδήσεων

Prev Next

Find Us on Facebook